Melekler Toprakta Ölür film çalışmasıyla 2008 de Uluslararası Palm Spring Kısa Filmler Festivalinde ‘Sınır Tanımayan Sinema’ ödülüne layık görülmüştür.yönetmen bu filmiyle ilgili bir röportajında şunları dile getirmiştir:

‘ Bir   arkadaşım çok önceden ırak-iran sınırında yaşayan ve ırak-iran savaşında öldürülüp gömülmüş iranlı askerlerden kalan kemikleri bulmak için toprakları kazan bazı ıraklı ailelerin bulunduğundan bahsetmişti bana.Bu kişiler sonrada buldukları kemikleri,kızıl haç vasıtası ile yada ilişki kurmayı başardıkları bazı kuruluşlar aracılığıyla askerlerin ailelerine satmaya çalışıyorlarmış.fakat bu iş için ellerine geçen para da çok az oluyormuş.

işte ben bu olayın aslını araştırmak için bölgeye gittim,olayın gerçek olduğunu fakat çok küçük bir ölçekte yürütüldüğünü gözlemledim.Elden geldiğince araştırma yapmayı sürdürüken bu olayı kurgulaştırabileceğim düştü aklıma…’

Böyle özetler yönetmen filmin doğuş fikrini,Babak aynı zamanda senarist ve yapımcıdır,yeni başarılı yapıtları ile gelecek zamanda tekrar karşımıza çıkacağının işaretlerini vermiştir.

    Yılmaz Güney’in gerçek adı Yılmaz Pütün’dür. Kendi ifadesine göre Pütün kırılması zor sert meyve çekirdeği demektir. 1937 yılında, topraksız bir köylü ailenin iki çocuğundan biri olarak dünyaya geldi.[1] Babası Zaza ve annesi Kurmanç olmakla birlikte kendisini safkan has Kürt olarak tanımlamıştır.[3]. 10 yaşındayken evden kaçarak Adana’daki akrabalarının yanına gitti. Bir süre Kemal ve And Film şirketlerinin bölge temsilcisi olarak çalıştı. Üniversite okumak üzere İstanbul’a gitti ve Atıf Yılmaz ile tanıştı. Bu süreçte bir yandan da hikayeler yazıyordu. Daha sonra Atıf Yılmaz’ın da desteğiyle sinemada çalışmalarına başladı.

    Yılmaz Güney, 1959 yılında Atıf Yılmaz’ın yönetmenliğini yaptığı Bu Vatanın Çocukları ve Alageyik isimli filmlerin hem senaryosunu yazar hem de filmlerde rol alır ve oynar. Karacaoğlan’ın Karasevdası’nda da yönetmen yardımcılığı yapar. Yeni Ufuklar ve On Üç gibi dergilere de öyküler yazan Yılmaz Güney, bir öyküsünde komünizm propagandası yaptığı gerekçesiyle yargılanır ve 1961 yılında bir buçuk yıl hapis cezasına mahkum olur. İki yıl sonra tekrar kaldığı yerden devam eden Yılmaz Güney, o dönemde daha çok macera filmleri çeker. Filmlerinde ezilen, hor görülen bir “Anadolu çocuğunun” otoriteye başkaldırısı vardır. Bu dönemde Çirkin Kral lakabını alır. Bu dönemdeki en önemli Lütfü Akad’ın yönettiği ve kendisinin yazdığı bir film olan Hudutların Kanunu’dur. Bu dönem boyunca oyunculuğunu geliştiren Yılmaz Güney, abartısız ve yalın oyunculuk anlayışı bu dönemde artık oturtmuştur.

   Yılmaz Güney 1972 yılında “devrimcilere yardım ve yataklık yaptığı” gerekçesiyle 2 yıl hapse ve sürgüne mahkum edildi. Yılmaz Güney içeride kaldığı süre boyunca sinema ve sanat ile ilgili fikirlerini; şiir ve öykülerini o dönemde çıkarmaya başladığı Güney dergisinde yayınlamıştır. 1974′te cezaevinden çıktı. İki yıldan fazla cezaevinde kalan Yılmaz Güney aynı yıl Arkadaş filmini çekti. Yine aynı yıl Endişe adlı filmi çekerken Yumurtalık ilçesindeki bir gazinoda ilçe yargıcı Sefa Mutlu’yu tabancayla vurarak öldürmekten tutuklandı ve 25 Ekim’de Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nde başlayan yargılamaların sonucu 13 Temmuz 1976′da 19 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Cezaevinde sinema ile olan ilgisi devam etti. Bu dönemde yazdığı Zeki Ökten tarafından çekilen Sürü ve yurt dışnda ve yurt içinde büyük ilgi gören ve Şerif Gören tarafından Yol çekildi. Cezaevindeyken GÜNEY adlı bir sanat-kültür dergisi çıkardı. 13. sayıdan itibaren ülkede ilan edilen sıkıyönetim sonucunda dergisi kapatıldı ve hakkında yazdıklarından ötürü 10 ayrı dava açıldı. İstenen ceza toplamı yüz yıl idi. 1981 Ekiminde izinli olarak çıktığı Isparta Cezaevi’ne bir daha dönmeyerek geri kalan yaşamını yurtdışında sürdürmüştür. 12 Eylül döneminde kendi dergisi olan Güney’de yazdığı yazılardan dolayı yaklaşık yüz yıla yakın ceza istemiyle yargılanıyordu. 1981′de Isparta yarı açık cezaevinden izinli olarak ayrıldı ve yurt dışına kaçtı. Cezaevinden firar ettikten sonra Yol’un kurgusunu tekrar yaptı ve Cannes Film Festivali’nde ödül aldı. Cannes’den kazandığı 250 bin Euro’yu Türk Hava Kurumuna Bağışladı.

      Yurt dışına kaçtıktan sonra Duvar filmini Fransa’da çekti. 1984′te mide kanserinden ölen Yılmaz Güney, son yıllarını Paris’te geçirdi.

        YILMAZ GÜNEY FİLMLERİ:

         Duvar (1983)

         Yol (1982)

          Sürü (1978)

         (Senarist) Arkadaş (1974)

          Zavallılar (1974)

          Baba (1973)

          Ağıt (1971)

          Umutsuzlar (1971)

          Acı (1971)

          Vurguncular (1971)

          İbret (1971)

          Kaçaklar (1971)

          Yarın Son Gündür (1971)

          Canlı Hedef (1970)

          Umut (1970)

          Piyade Osman (1970)

          Yedi Belalılar (1970)

           Aç Kurtlar (1969)

           Bir Çirkin Adam (1969)

           Pire Nuri (1968)

           Seyyit Han (Toprağın Gelini)(1968)

           Bana Kurşun İşlemez (1967)

           Benim Adım Kerim (1967)

           At Avrat Silah (1966)

Vodka Lemon (2003)  ve  Kilometre Sıfır (2006) yönetmenin filmlerinden bazılarıdır.

Cannes Film Festivali’nin ‘Un certain regard’ bölümünün açılış filmi olarak seyirci ile buluşan ünlü Kürt Yönetmen Bahman Ghobadi’nin “Kasi Az Gorbehaye Irani Khabar Nadareh” (Kimse İran kedilerinden bahsetmiyor) isimli filmi festivalde yoğun ilgi ile karşılandı.

Uluslararası Cannes Film Festivali’nde 2000 yılında “Sarhoş Atlar Zamanı” isimli ilk uzun metrajlı filmi ile “altın kamera” ile “uluslararası eleştiri” ödüllerini almış olan Bahman Ghobadi’nin bu yıl “Un certain regard” bölümünün açılış filmi olan “Kimse İran kedilerinden bahsetmiyor” isimli filmi ayakta alkışlandı.

Bu filminde Tahran’da kaçak olarak rock, rap ve metal gibi batı müzikleri yapan gençlerin müzik serüvenleri ile İran’da yaşayan gençliğin macerasını beyazperdeye taşıyan Ghobadi, İran’daki son derece çarpıcı ve etkileyici anlatım yakalıyor. Çünkü İslam’da müzik zevk ve mutluluk uyandırdığı için günah kabul edilerek yasaklanıyor. Kadın sesi de insanı duygulandırdığı için günah sayılıyor. Bu yüzden İran’da kadınların kamu alanında şarkı söylemesi ve gençlerin batılı enstrümanlarla müzik yapmaları “İslam’a ve toplumun ahlakına aykırı olduğu” gerekçesiyle yasaklanmış. Batılı enstrümanlarla veya politik içerikli ve toplumsal değerleri sorgulayıcı müzik yapmalarının yasak olduğu İran’da yüzlerce müzisyen tutuklanarak hapse atılıyor. Ancak tutuklamalar ve hapis cezalarına rağmen gençler ve kadınlar büyük bedeller ödeyerek müzik yapmaya devam ediyorlar.

AHIRDA İNEKLERLE BİRLİKTE ROCK MÜZİĞİ

Ama nerede, nasıl ve hangi koşullarda? İşte internet ve teknoloji çağında, bütün yasaklara rağmen İslamcı yasaların sanat yapılmasını engelleyemediğini gözler önüne seren “Kasi Az Gorbehaye Irani Khabar Nadareh”, gençlerin yasaklar yüzünden ahırlarda hayvanların içerisinde, bodrumlarda ve inşaatlarda müziklerini yapmaya çalıştıklarını çarpıcı bir şekilde perdeye yansıtıyor.

En büyük hayalleri müzik grupları ile konserler vermek olan genç çift Aşkın ve Nager’in (Nigar) tanıştıkları Nader (Nadir) ile Tahran’da yer altında yapılan müziğe doğru bizi heyecanlı bir yolculuğa çıkaran yönetmen, İslamcı yasakların egemenliği altındaki Tahran’da son derece ilginç bir yolculuğa çıkarıyor.

Bu yolculuk boyunca akan hareketli müzik adeta Doğu’nun kalbinde İran kıyafetleri içerisinde Batı enstrümanları ve söylem biçimleri ile oluşmuş rock, rap ve metal gibi müziklerle bir isyan çığlığına dönüşüyor.

Müziklerin ritim ve melodilerinin yanı sıra içerik açısından da son derece özgün oluşu, edebi yapıları ve felsefeleri ile sarsıcı bir etki yaratması dikkat çekiyor. Bu müziklerle birlikte yansıyan görüntüler de çarpıcı bir kontrast yaratarak son derece hareketli bir mizah ile orijinal bir anlatım yakalıyor. Daha önce altın kamera ödülü alan Ghobadi’nin kendine özgü anlatımında imajın dili ve estetiği ile Doğu’nun en özgün yönetmenleri arasında yerini aldığı artık kuşku götürmüyor. Ayrıca yönetmenin mizahındaki derinlik de anlatıma eklenince unutulmayacak bir Doğu-Batı sentezi filmi ortaya çıkıyor.

KÜÇÜK KAMERA İLE MUCİZELER YARATMAK

İran’da 35 milimetrelik kamera kullanımı için özel izin gerektiği için ve böyle bir film için de izin alamadığı için çekimlerini bir “S12K” kamera alarak yapan yönetmen, burada küçük bir kamera ve küçük bütçeler ile de mucizeler yapılabileceğini kanıtlıyor.

Tahran’da çekilecek bir filmi için 2 yıl çalıştığını ancak izin alamadığını belirten yönetmen, bu yüzden iki yıl kaybettiğini ve sonuçta bu filmi küçük kamera ile izinsiz bir şekilde çekmek zorunda kaldığını dile getiriyor.

Şimdiye kadar filmlerini Kürdistan’da çektiği için İran hükümeti ve bazıları tarafından “bölücü bir Kürt” olarak suçlandığını belirten Ghobadi, bu suçlamaların “son derece aptalca” olduğunu vurguluyor.

Bu filmi Tahran’da çekmek gerektiği için Tahran’da çektiğini belirten yönetmen, İran hükümetinin birçok filmine sansür uyguladığını ve bu filminin de İran’da gösterileceğinden emin olmadığını bildiriyor. Ayrıca filmde oynayan müzisyenlerin yaşamları için de endişelendiğini belirten yönetmen, filmde oynayan gençlerin bütün tehlikeleri göze alarak filmde yer aldığını kaydediyor, ancak endişelendiğinin de altını çiziyor.

BU FİLMİ KAÇIRMAYIN

İran’da yasaklara maruz kalanların sadece müzisyenler olmadığını bazı hayvanlara yönelik yasaklar olduğunu da filmde yansıtan yönetmen, “İran’da insanlar ne bir kedi ne de bir köpekle çıkıp seyahat edemez. Buna rağmen birçok insanın evinde kedi ve köpek bulunuyor ama bunların dışarı çıkarılması yasak. Üstelik İran kedileri de çok pahalı kediler. Filmde görüldüğü gibi yasaklar yüzünden gençler müziklerini yer altına çekilerek yapmak zorunda kalmalarını kedilerin de dışarı çıkarılamamaları ile karşılaştırıyorum. Bir de bu müzisyenlerle görüşmeye gittiğimde kedilerin de ışığa çıkarak müzik dinlediklerini fark ettim” diyerek filmin isminin bu yasaklardan geldiğini belirtiyor.

Molla kepleri veya ilginç sakal ve kıyafetleri ile Batılı enstrümanlarla müzik yapan gençleri İran İslam rejiminin bu internet ve teknoloji çağında nereye kadar engelleyeceği merak edile dursun, siz hiçbir yerde duyamayacağınız ve ömrünüz boyunca bir daha unutamayacağınız müzikler dinlemek istiyorsanız bu filmi kaçırmayın.

ÖZGÜRLÜK SAVAŞÇISI
Güney Afrika Cumhuriyeti’nin seçimle iktidara gelen ilk devlet başkanı olan Mandela, ‘Özgürlük Savaşçısı’ olarak biliniyor.
27 yıl hapiste yatan Mandela, çıktıktan sonra 1980′li yıllarda, ırkçılığa karşı mücadelenin bütün dünyada yoğunlaşmasıyla adı duyuldu. 1990 yılında Devlet Başkanı De Klerk tarafından şartsız olarak serbest bırakıldı. Serbest bırakıldığı zaman 71 yaşında olan Mandela, “Mücadele benim hayatımdır. Hayatımın sonuna kadar siyahların bağımsızlığı için mücadele edeceğim” diyerek özgürlüğün önemli isimlerinden olduğunu bir kez daha simgeleştirdi.
1962′de Lenin Barış ödülü, 1979′da Nehru Ödülü, 1981′de yBruno Kreisk İnsan Hakları Ödülü, 1983 ‘te UNESCO’nun Simon Bolivar Ödülü verilen Mandela, 1993′te De Klerk ile birlikte Nobel Barış Ödülü’nü kazandı.
Hayatı daha önce defalarca televizyona ve beyazperdeye konuk olan Mandela’yı sinemada en son Bille August’un yönettiği ‘Goodbye Bafana-Özgürlüğün Rengi‘ ( politiksinema.net’ de mevcut )  filminde Denis Haysbert canlandırmıştı.
11 Aralık’ta ABD’de vizyona girecek olan ‘Invictus’un Türkiye’de ne zaman gösterime gireceği ise henüz belli değil.

There are a number of Kurdish director from different countries whose artistic work draw
international attention and win major prizes at international film festivals. Below is the list of some
of the most known Kurdish directors.

Yilmaz Guney

The most famoust Kurdish film director who died in 1984 in France. He has
lots of feature films but the most popular ones are; ‘Seyitxan’, ‘Arkadas’
(Friend),  Endise (Anxiety), Umut (Hope), ‘Yol’ (The Road), ‘Suru’ (The Herd)
and ‘Duvar’ (The Wall).

Bahman Ghobad

A director from Iranian Kurdistan. Ghobadi has four feature films until now.
These are ‘A Time For Drunken Horses’, ‘Marooned in Iraq-Songs of My
Motherland’, ‘Turtles Can Fly’ and Half Moon. Last year Ghobadi has been
chosen ‘one of the best living 100 director’ in the world.

Kazim Oz

A Kurdish director from Turkey. Oz has one short film, one documentary and
one feature film. These are ‘Ax’ (short film), ‘Photograph’ and ‘Dur’
(documentary).

Hiner Saleem

A Kurdish director from South Kurdistan. He has four feature films. ‘Long
live the Bride-Liberation of Kurdistan’, ‘Beyond our Dreams’, ‘Vodka-Lemon’
and ‘Zero Kilometre’.

Jalal Jonroy

A Kurdish writer-director, living in America. His first feature film is ‘David and
Layla’ which has been invited to 23. Jerusalem Film Festival in
2006.

A self-tought Kurdish filmmaker: Jano Rosebiani

KurdishCinema.com – January 12  2009

Biogrophy of  Jano Rosebiani

A self-taught Kurdish filmmaker, born and raised
in the town of Zakho in Southren Kurdistan. In
1974, then a seventh-grader, he along with his
family joined the Kurdish mass uprising against
Saddam’s regime and took to the mountains. Two
years later he became a refugee in the Untied
States.

Rosebiani acquired his knowledge of film making
during his college years Virginia in the mid
1980s while studying English literature and
managing movie theaters. He started his
career at a public access television where he
made experimental videos, including a madefor-TV drama and a weekly arts series, which
received the Hometown, USA prize in 1985 as
well as numerous local awards.

In 1995 he made his feature film debut in Los Angeles with “Dance of the Pendulum” – a
dark comedy parodying exploitation in Hollywood.

“Jiyan” (Life) is his first Kurdish film made in 2002, intended
to be a window to the world for the Kurds. The film received
high critical acclaim, including four-star ratings by The
Guardian, The Observer and BBC World, and became a
festival favorite, garnering numerous awards. Since the
liberation of Iraq in 2003 Rosebiani has produced three
documentaries depicting human rights abuses in the
country under the past regimes. Among his most recent
work is an American style sitcom series pilot “Radyo Qela”
(Radio Citadel) set in the Kurdish regional capital of Hewlér.

Since 2003 Rosebiani has contributed to the empowerment of the Kurdish cinema by giving
annual filmmaking workshops to inspiring filmmakers. A total of 60 short films have been
produced in these workshops, many of which have played in world festivals.

Filmography:

*  Dance of the Pendulum – Feature film 1995
*  Jiyan (Life) – Feature film 2002
*  Saddam’s Mass graves – Documentary 2003
*  Chemical Ali (producer) – Documentary 2004
*  WMD (Co-producer) – Documentary 2004
*  Radyo Qela (Radio Citadel) – Sitcom series 2007

Awards for Jiyan:

* Special Jury Award – New Director’s Showcase, Seattle International Film
Festival 2002
* Best film Award – International Film Festival Festroia 2002. Setubal, Portugal
* Popular Jury Award – Rights to Have Rights Film Festival 2003. Modena, Italy
* In The Spirit of Freedom Award – 19th Jerusalem Film Festival 2002
* Official Selection for Tiger Competition – International Film Festival Rotterdam
2002

o
Yusuf Yesilo
Living in Switzerland, Yesilgoz has directed “Between the Worlds” which
won the best documentary awards at Innsbruck Film Festival in Austria in
2006.  Yesiloz has also two other documentaries ‘Fasting to Topple Walls’
and ‘Alevit Songs’. His has completed a new documentary about some
musicians living in Switzerland, called “Musikliebe” (Love of Music), in 2007.

Jamil Rostami

A Kurdish director from Iran. He has directed several films included
Requiem of Snow in 2005. Rostami currently filming Jan-i Gal (The Agony
of a People) in Kurdistan Region of Irak.

Said Kekeyi

He made a docu-drama called “Waiting for Hiwa” which deals with the Halabja massacre, in
2002.

Aras Rashid

A Kurdish director from South Kurdistan based in Sweden. His feature film “The Burning
Paradise” shot in 1999.

Hussein Hassan Ali

He was born in Duhok in 1974. Hasan Ali started to do children
programmes in a local television and shot video clips for different artisists
and singers. He shot a number of short film, Narcissus Blossoom, (U
Nergis Biskivin) his first feature film which Ali directed with Massoud Arif
Saleeh.

Massoud Arif Saleeh
Born in Duhok in 1973 Saleeh started theatrical work when he was just 10
years old. Then Saleeh started to work in some local tv. stations. He is the
co-director of Narcissus Blossom, (U Nergis Biskivin).

Lauand O
A young Kurdish writer, director and producer who is directed “Bekhal’s
Tears” (Firmiski Bexal) in 2005 in Iraqi Kurdistan. Omar now is woking on
his next project called

Ayse Polat
Born in 1970 in the Kurdish city of Malatya in Turkey, Polat currently resides
in Germany. Polat shot a several short films such as Fremdennacht (The
Night of Foreigner-1992), Ein Fest für Beyhau (A Fist for Beyhou-1993) ve
Gräfin Sofia Hatun (Mrs Barones Sofia-1997) Her first feature film
Auslandstournee (Trip out of Country-1999) won young talent award in
Ankara Film Festival. Polat’s last feature En Garde-2004 won special prizes
at Hamburg ve Locarno film festivals.

Yuksel Yavuz

Yavuz born in 1964 in the Kurdish city of Bingol, and moved to Germany
when he was 16 years old. He studied at Hamburg Fine Arts School
between 1992-1998. Yazuz’s won the best documentary award with his first
short film ‘My Father a Guess Worker” in 1995. Yavuz shot his first feature
‘The April Children’ in 1998 and and won special awards at Salemo adn
San Francisco Film Festivals.

Jiyar Gol

Born in Eastern Kurdistan, Gol lives in Canada since 1998. He owns Jiyar Productions Inc. and
has produced several documentaries until now including; ‘Liberation of Occupation? A Passage
Through Iraq-2004′, ‘The Emblem Of Turkey. The Kurdish Problem,’ ‘The Struggle For Justice;
Leyla Zana’: Leyla Zana  a Kurdish Parliamentarian who was imprisoned for 11 years for simply
speaking Kurdish in the Turkish National Assembly. Gol graduated at Vancouver Film School
majoring in Documentary Filmmaking.

Rahim Zabihi

Zahibi is a young Kurdish director from eastern Kurdistan and still lives in Iran. He made his first
feature film last year called ‘Roja Duyemin’ (Second Day). Zahibi also shot several short films and
invited to some film festivals.

Sirin Cihani

She is from Eastern Kurdistan and currently shootint her first feature ‘Stêrk
di nav rojê de bêreng in’ (The stars do not have colurs during daylight).
Cihani has also shot several documentaries including the one that tells the
life of famous Kurdish poets Siware Ilxanizade and Jila Huseyni.

Özay Sahin

She was born in the city of Dersim in Northern Kurdistan and currently lives
in Germany. Sahin made an excellent documentary called ‘Can Baz’ which
tells tragedy of three Kurdish boys on of them is addictive to tiner. She also
writes scenerios and invited to several film festival in Europe and Turkey.

Arin Inan Arslan
Born in the city of Dersim and now living in Izmir Arslan is a young Kurdish
talent who made two short films called ‘Kirinti’ (Crumb-2004) ve ‘Si u Ba’
(Shadow and Wind-2006). Arslan received special jury awards at 16.
Ankara International Film Festival and 26. IFSAK Festival. Arslan also won
Yilmaz Güney best film award in 1. TKM Short Film Festival by his first short
film.

Müjde Arslan
Young Kurdish woman director born in the city of Mardin in northern
Kürdistan Müjde lives in Istanbul. She shot her first short film ‘Son Oyun’
(Last Game-2005) and won best picture award in Marmara University Short
Film Festival. She is currently workin on her next project ‘Kemik’ (Bone).

Nazmi Kirik
The famous Kurdish actor born in Diyarbakir in 1976. Kirik has shot his first
short film ‘Kimlik’ (Identity-2006) and has already been invited to 43. Antalya
Golden Orange Film Festival’s short film competition section. Kirik took
important roles in the films of Photograph, Journey to the Sun, Zero
Kilometre, Dole (Hiner Saleem’s latest feature) and Organized Businesses
(directed by famous Kurdish director Yilmaz Erdogan).

Caner Canerik
Born in the city of Dersim in 1973, Canerik lives in Istanbul. Canerik shoots
mainly short films and documentaries such as  “The War Game” (short film\
1999), “The Palace” (documentary, 2000-2002), “The Story” (short film,
2003), “The German Shovel” (documentary, 2005)\ “Gül-i Zare”
(documentary, not finished yet), “The Weed” (documentary, 2006),   “Eyüp
Sultan” (documentary, 2006), “The top of yellow is Düzgün”  (documentary ,
2006), “Two fishes, for people” (short film , 2007) and “Sayd” (documentary,
2007).

Hiwa Aminnejad

Hiwa Aminnejad was born in 1973 in Baneh, Kurdistan, Iran from a Kurdish
middle class family. He obtained a diploma in Film Direction at the
Association of Cinema for Youth in Tabriz. From 1998 to 2001, he practiced
photography and participated in several national photos exhibitions. In
2001, he made his first short film “ Parasite”. “Atesh e Kebrit” won the “Best
Picture” award at “Esfahan International Film Festival for Youth and Young
Adults”. “Agar do bare harf bezanam” was selected among 20 films for the
Retrospective of Contemporary Iranian Films in Berlin in 2004. “Afsoon” was selected for the “Hull
Short Film Festival in London”. “Hannabadan e dictator” was shot in Kurdistan, Iraq in 2005.
(kanifilms.com)

Fethi Evar

Fethi Evari is a theatre graduate from the Fine Arts Institute in Duhok,
Kurdistan. In addition to a number of theatrical plays, he has directed some
short films and one feature length including
The White Page (2007, short) which was shown at 37. Rotterdam
International Film Festival.

Shaxawan Idree

Shaxawan Idrees started as a journalist working with various Kurdish
newspapers. He directed a short film titled “We Have Gasoline”. Idrees
currently works as production manager at the Cinema Department of the
Ministry of Culture in Kurdistan.

Mehdi Hese

Mehdi Hesen is a theater graduate from the Fine Arts Institute in Erbil and
currently works as director for Kurdistan satellite TV. He made a short film
titled “Water” (2007) which was received the Yilmaz Guney Bronze award at
the London Kurdish Film Festival in 2007.

Zirek Mir

Zîrek Mira is a graduate of sculpting at the Suliemani Fine Arts Institute in
Kurdistan. He makes experimental and symbolic short films. One of them
is a short film shot in 2007, titled “Searching for God”. He is known for his
innovative experimental sculptures, some of which captured international
attention. Among his most daring works was a giant statue of Saddam
made entirely by dead soldier’s boots in 2003. Inspired by Bunuel’s and
Dali’s “Dogs of Andalusia” he began making experimental and symbolic
short films. “Searching for God” is his second such film, which may best be
described as an extension of his statue of boots in theme and irony.
“Breath” (Henase) is the directors another short film which is a piece of
artistry about life’s continuation despite oppression, symbolizing the
Kurdish resilience in the face of tyranny

Sahim Omar Kalif

He was born in 1980 in Zakho, Kurdistan. Kalifa shot his first film when he
was 17 years old. In 2001 he moved to Belgium and studied at St  Lukas
film School in 2004 in Brussels. Until now Omer Kalifa has shot 14 short
films. His film “Ava Reş” (Black Water) won the jury award in Melbourne
Kurdish  film festival in Australia in 2007.

Kurdish director, writer and actor: Ibrahim Selman

KurdishCinema.com – January 16  2009

Ibrahim Selman, a Kurdish director living in Holland, born
in 1952 in Iraqi Kurdistan. As well as directing films Selman
writes screenplays.

Cinematography

1978 – “Think an end of this performance”, writer, director
and actor, short TV-film.
1991 – “Three figures of a mountain man who desire to
become a seal”, short feature film 38m,  screenwriter and
actor
1993 – “A silent traveller”, long feature film, screenwriter
and director
1995/now: Director of about 80 short films”,
(non-broadcast film).
2008 – “Omet”, long feature film, producer, director, actor,
screenwriter and editor

Synopsis of “Omet”

The screenwriter Yaro flees together with his wife Hale
from Iraq to the Netherlands in the hope of making a
movie about a boy called Temo. Temo, a ten year old boy
had (in real life) survived a massacre in the desert of Iraq.
Temo looks like Yaro’s missing small brother Miro. Yaro’s
attempts, during twelve years, to make a film ended with no
results. Finally he meets Els, a young employee of a film
production company. He falls in love with her and his hope
to realise his film grows, but he also gets a lot of problems
with his wife. Beside these problems, they already had
some like don’t having children. Hale doesn’t know that she can’t get children with Yaro. He
knows about his handicap but doesn’t tell her. He even blames her for this. Hale tries to find out
why she never gets pregnant. When she discovers the truth, that Yaro is cause of their
childlessness, she takes revenge. The loneliness in their
lives is a huge. They can’t live with each other but also not
without each other. A bitter, poetical and humour full affair
follows, shadowed by the ghosts of his dead father, Temo
and his missing small brother Miro.

Ibrahims Selman’s Curriculum Vitae, short

1972 – 1980 Actor, director and writer Kurdish program’s
state broadcast, Baghdad
1976 – Bachelor of Dramatic Arts in acting, Baghdad
1980 – Fear, Solo performance Writer, director and actor
Suffering of a madman, play.
1981 – In the Netherlands
1982 – Play ‘Fear’, Writer, director
1982-1985 Study since of Theatre University of
Amsterdam, doctoral degree
1985-1988 Professor since of theatre University of
Amsterdam
1985-1987 Solo performance: Between two Paradises, text and acting
1987 – Mem and Zin, play
1988 – The eternal officer, play, Writer, director and actor
1990 -1995 policymaker ministry of Welfare and Culture
1995/now: Artistic advisor, Program director of Audio
Visual services Dutch ministry of defence
1988/now: Freelance journalist

Bibliography

1979 – Mine, short story bundle in Kurdish, Baghdad
1979 – A fool changes the epic of Mem and Zin, play in
Kurdish, Bagdad.
1987 – Mem and Zin, Play, Theatre bookshop
1998 – The dance of a frozen country, poems in Dutch, De
Geus
2000 – And the sae split in two, novel in Dutch,
Indeknipscheer
2000 – Freedom is dead, poems in Dutch, Indeknipscheer
2002 – I thought about the coconut, novel in Dutch,
Indeknipscheer
2006 – Tender souls, novel in Dutch, Prometheus
2007 – Looking for brave heart, essays and poems in Dutch, Meuelnhoff

      1969 yılında İran’ın Bane kentinde doğan Bahman Gobadi, öğrenimi sırasında bir radyoda çalıştı. Daha sonra Sanadaj’da genç bir amatör olarak film yönetmenleri grubuna katıldı ve onlarla kısa metrajlı filmler yapmaya başladı. Daha sonra sinema eğitimi almak üzere başkente giden sanatçı, eğitimini yarıda bıraktı.

      1995-1999 yılları arasında birçok ulusal ve uluslararası yarışmalarda ödül kazanan 10 kısa filme yönetmenlik eden sanatçının yapımları arasında Clermont-Ferrand Festivali’nde Jüri Özel Ödülünü kazanan Siste Yaşam filmi de bulunuyor.

      1999 yılında, Abbas Kiyarüstemi’nin Rüzgâr Bizi Sürükleyecek filminin çekimlerinde baş asistan olarak çalışan yönetmen, Samira Makhmalbaf’ın Kara Tahta isimli filminde başrollerden birini de üstlendi. Kaplumbağalar da Uçar

      Gobadi, Sarhoş Atlar Zamanı filmi ile 2000 yılı Cannes Film Festivali’nde “Altın Kamera Ödülü”, “Genç Sinema Ödülü” ve “Fipresci Ödülü”ne layık görüldü.

     Babası elektrikçi olan Ken Loach, Oxford’da hukuk okudu. Üniversiteden sonra yönetmenlik öncesi şansını aktörlükte denedi. 1961 yılında Northampton Repertuar Tiyatrosu’nda yönetmen asistanı oldu. Ardından 1963′te BBC’ye geçerek TV yönetmenliğine başladı. Z Cars, Diary of a Young Man (Genç Bir Adamın Güncesi), Cathy Come Home (Cathy Eve Gel) gibi dizi ve TV filmlerine imza attı. 1969 yılında en önemli filmlerinden olan Kes (Kerkenez)’i çevirdi.

      70′ler ve 80′ler boyunca, filmlerini dağıtma zorluğu, politik sansür ve ilgi yoksunluğu gibi sorunlarla karşılaştı. Thatcherizm’in İngiltere’de iktidarda olduğu dönemde konularını alt sınıflardan,yoksulların yaşamından alan sosyal içerikli filmler yapan Loach, madencilerin grevini anlatan A Question of Leadership isimli belgeseli ile Muhafazakar Parti’nin büyük tepkisini çekti.

       Filmlerinde sosyalist kimliğini her zaman öne çıkaran Loach, sıradan insanı ele alarak onun günlük yaşamını, yaşadığı sosyal ve maddi zorlukları tüm çıplaklığıyla ortaya sermiştir. 6 kez Cannes Film Festival’inde büyük ödül alan yönetmen, 90′lardan sonra, Hidden Agenda (Gizli Ajanda), Raining Stones, Nikaragua’daki Sandinist hareketi işleyen Carla’s Song (Carla’nın şarkısı), İspanya iç savaşına katılmış bir İngiliz’in hikâyesi Land and Freedom (Toprak ve Özgürlük), Çaresizliğin umut ile harmanlandığı My Name is Joe (Benim Adım Joe), İngiltere’de demiryollarının özelleştirilmesinin demiryolu işçilerinin üzerindeki etkisini anlatan Navigators (Demiryolcular) gibi filmleri yönetti. Yönetmenin son filmi 2004 yılında gösterime giren Pakistanlı göçmen bir ailenin yaşamını anlatan Ae Fond Kiss`tir.

      Ken Loach, 2009 Temmuz ayında Avustralya`nın Melbourne şehrinde gerçekleşen film festivalinde yarışan `Looking for Eric` filmini İsrail`i gerekçe göstererek geri çekti. Festivalin sponsorunun İsrail olduğunu öğrendiğinde, `Şiddet üreten devletin gölgesinde sanat yapılmaz. Sanat savaşa ve yok etmeye değil, barışa ve insanlığa hizmet eder. İsrail, Ortadoğu`daki politikalarını gözden geçirmeli` dedi.        

       Ken Loach İngiltere’nin yetiştirdiği en önemli film yönetmenlerinden biridir.

Birinci Bölüm (Bir zamanlar Nazi işgali altındaki Fransa): Gözünden hiçbir şey kaçmayan zeki ve acımasız ‘Yahudi Avcısı’ Albay Hans Landa, Perrier LaPadite’in (Denis Menochet) çiftliğine gelir. Landa, duygulara ve ortamlara göre hareket eden, ardından da ulaşmak istediği bilgilere rahatça ulaşan biri. Sanki ‘an’ların tadını çıkartıyor Landa. Yahudi komşuları Dreyfusleri evinin mahzeninde saklayan LaPadite, bir noktadan sonra gözyaşları içinde konuşmak zorunda kalıyor. Bir genç kız olan Shosanna Dreyfus, bu katliamdan kurtuluyor. Paris’te teyzesinden kaldığını söylediği sinema salonunu işletiyor. En büyük yardımcısı da, belki de sevgilisi, siyahi makinist Marcel.

İkinci Bölüm (Soysuzlar çetesi): Başını Landa’nın çektiği Yahudi Amerikan askerlerinden oluşan ‘Soysuzlar Çetesi’, Nazi askerlerini buldukları yerde infaz ediyorlar. Landa, çetesine kuralları söylerken Apaçiler gibi Nazilerin derilerini yüzmelerini söylüyor. Çete çok acımasız ve irkiltici bir şiddetle Nazileri öldürüyorlar. Nazi ordusundan gelen Çavuş Donny Donowitz, elinde beyzbol sopasıyla vahşice ve acı içinde inleterek katlediyor Nazileri. Bir grup Nazi’yi katleden çete, kendilerine ispiyonculuk yapan bir askeri serbest bırakıyorlar. Ama önce Landa’nın askerin alnına bıçağıyla ‘gamalı haç’ imzasını attıktan sonra. Asker, Hitler’e gidiyor ve çeteyi anlatıyor. Tarantino, Hitler’i komik ve karikatürize biçimde yansıtmış. Bazı anlarda neredeyse ne kadar da sevimli diyorsunuz.

Üçüncü Bölüm (Paris’te Alman gecesi): Birinci bölümde Landa’nın katliamından kurtulan Shosanna, Paris’te teyzesinden kaldığını söylediği sinemayı makinist Marcel’le işletiyor. Shosanna, Emmanuelle Mimieux kimliğine bürünmüş. Shosanna, afişin yazılarını sökerken yanına bir Alman eri Fredrick Zoller geliyor. Shosanna’nın büyülü güzelliğinden etkilenen Zoller, binanın tepesinde tek başına bir keskin nişancı gibi ‘düşman’ askerlerini öldürmüş ve kahraman olmuş. Gestapo, onun bu kahramanlığını ‘üstün ırk’ Alman halkına göstermek için sinemaya bile uyarlanmış ‘Ulusun Gururu’ adıyla. İşte bu filmin Paris’te galası yapılacak ve üstelik galaya Hitler de gelecek. Shosanna ve Soysuzlar Çetesi’nin bu gala için birbirinden habersiz planları uygulamaya geçiyor gecikmeden.

Dördüncü Bölüm (Sinemada Çalışma): Soysuzlar Çetesi’nden Wicki, Stiglitz ve sinema eleştirmeni Hicox, Alman sinemasının önemli kadın oyuncularından Bridget von Hammersmark’ın gece verdiği randevu için bodrum katındaki La Louisiane barına giderler. Hiç hesapta olmayan Nazi askerleri de orda olunca her şey karışıveriyor. Nazi askeri Wilhem baba olunca bir kutlama yapıyor askerler bu mekanda. Sonu kanlı bitiyor bu bardaki muhabbetlerin. Plan değişince Aldo, Donny ve Omar, birer İtalyan sinemacılar gibi galaya giderler Hitler’e suikast için.

Beşinci Bölüm (Koca Surat’ın intikamı): Albay Landa, La Louisiana’daki katliamda bulduğu Bridget von Hammersmark’ın topuklu ayakkabısını galada Bridget’e ‘Külkedisi’ gibi giydirince orada bir şeylerin ters gittiğini anlıyor. Kendini İtalyan sinemacılar olarak tanıtan Soysuzlar Çetesi’nin başı Aldo’yu tutukluyor. Shosanna da planını uygulamaya başlıyor. Kaos içinde Hitler’le Goebbells ve birçok insan ölüyor. Filmin final bölümü de çarpıcı.

Tarantino, bu filmiyle başta Fransa olmak üzere, Avrupa’nın sinema kültürüne daha yakın olduğunu da hissettiriyor seyircisine. Tarantino’nun bu filminde hiçbir şeyi tahmin edemiyorsunuz. Onca kanın ve şiddetin olduğu bu filmde kahkahalarla güldüğünüz sağlam mizah da var. La Louisiana’daki bölümlerde bir an kendinizi, yönetmenin ilk filmi, 1992 yapımı ‘Reservuar Köpekleri’nin ruhunun içindeymişsiniz gibi hissediyorusunz. Yönetmen, 1994 yapımı ‘Ucuz Roman’ filmindeki gibi sekans tekniğini öne çıkarmış. Bu yüzden bazı anlar insanın zihninde kalıyor. Sinemada son zamanlarda gördüğümüz en muhteşem açılışlardan olan birinci bölümdeki katliama kadarki sekans çok çarpıcı. La Louisiana bölümündeki tüm bir sekans da. Gerçekten bu film, ‘Ucuz Roman’ kadar çarpıcı ve unutulmaz. Bu sinemaskop filmi sinema perdesinde görünce o anların tadını çıkartabiliyorsunuz.

Soysuzlar Çetesi (Inglourious Basterds)

Yönetmen: Quentin Tarantino
Oyuncular: Brad Pitt (Aldo), Mélanie Laurent (Shosanna), Christoph Waltz (Landa), Diane Kruger (Bridget), Daniel Brühl (Zoller), Eli Roth (Donny), Jacky Ido (Marcel), Sylvester Groth (Goebbels), Martin Wuttke (Hitler), Til Schweiger (Çavuş Stiglitz)
Yapım: Universal-Weinstein (2009)

ALİ ERDEN

Günlük Gazetesi’nden alınmıştır

Birinci Bölüm (Bir zamanlar Nazi işgali altındaki Fransa): Gözünden hiçbir şey kaçmayan zeki ve acımasız ‘Yahudi Avcısı’ Albay Hans Landa, Perrier LaPadite’in (Denis Menochet) çiftliğine gelir. Landa, duygulara ve ortamlara göre hareket eden, ardından da ulaşmak istediği bilgilere rahatça ulaşan biri. Sanki ‘an’ların tadını çıkartıyor Landa. Yahudi komşuları Dreyfusleri evinin mahzeninde saklayan LaPadite, bir noktadan sonra gözyaşları içinde konuşmak zorunda kalıyor. Bir genç kız olan Shosanna Dreyfus, bu katliamdan kurtuluyor. Paris’te teyzesinden kaldığını söylediği sinema salonunu işletiyor. En büyük yardımcısı da, belki de sevgilisi, siyahi makinist Marcel.

İkinci Bölüm (Soysuzlar çetesi): Başını Landa’nın çektiği Yahudi Amerikan askerlerinden oluşan ‘Soysuzlar Çetesi’, Nazi askerlerini buldukları yerde infaz ediyorlar. Landa, çetesine kuralları söylerken Apaçiler gibi Nazilerin derilerini yüzmelerini söylüyor. Çete çok acımasız ve irkiltici bir şiddetle Nazileri öldürüyorlar. Nazi ordusundan gelen Çavuş Donny Donowitz, elinde beyzbol sopasıyla vahşice ve acı içinde inleterek katlediyor Nazileri. Bir grup Nazi’yi katleden çete, kendilerine ispiyonculuk yapan bir askeri serbest bırakıyorlar. Ama önce Landa’nın askerin alnına bıçağıyla ‘gamalı haç’ imzasını attıktan sonra. Asker, Hitler’e gidiyor ve çeteyi anlatıyor. Tarantino, Hitler’i komik ve karikatürize biçimde yansıtmış. Bazı anlarda neredeyse ne kadar da sevimli diyorsunuz.

Üçüncü Bölüm (Paris’te Alman gecesi): Birinci bölümde Landa’nın katliamından kurtulan Shosanna, Paris’te teyzesinden kaldığını söylediği sinemayı makinist Marcel’le işletiyor. Shosanna, Emmanuelle Mimieux kimliğine bürünmüş. Shosanna, afişin yazılarını sökerken yanına bir Alman eri Fredrick Zoller geliyor. Shosanna’nın büyülü güzelliğinden etkilenen Zoller, binanın tepesinde tek başına bir keskin nişancı gibi ‘düşman’ askerlerini öldürmüş ve kahraman olmuş. Gestapo, onun bu kahramanlığını ‘üstün ırk’ Alman halkına göstermek için sinemaya bile uyarlanmış ‘Ulusun Gururu’ adıyla. İşte bu filmin Paris’te galası yapılacak ve üstelik galaya Hitler de gelecek. Shosanna ve Soysuzlar Çetesi’nin bu gala için birbirinden habersiz planları uygulamaya geçiyor gecikmeden.

Dördüncü Bölüm (Sinemada Çalışma): Soysuzlar Çetesi’nden Wicki, Stiglitz ve sinema eleştirmeni Hicox, Alman sinemasının önemli kadın oyuncularından Bridget von Hammersmark’ın gece verdiği randevu için bodrum katındaki La Louisiane barına giderler. Hiç hesapta olmayan Nazi askerleri de orda olunca her şey karışıveriyor. Nazi askeri Wilhem baba olunca bir kutlama yapıyor askerler bu mekanda. Sonu kanlı bitiyor bu bardaki muhabbetlerin. Plan değişince Aldo, Donny ve Omar, birer İtalyan sinemacılar gibi galaya giderler Hitler’e suikast için.

Beşinci Bölüm (Koca Surat’ın intikamı): Albay Landa, La Louisiana’daki katliamda bulduğu Bridget von Hammersmark’ın topuklu ayakkabısını galada Bridget’e ‘Külkedisi’ gibi giydirince orada bir şeylerin ters gittiğini anlıyor. Kendini İtalyan sinemacılar olarak tanıtan Soysuzlar Çetesi’nin başı Aldo’yu tutukluyor. Shosanna da planını uygulamaya başlıyor. Kaos içinde Hitler’le Goebbells ve birçok insan ölüyor. Filmin final bölümü de çarpıcı.

Tarantino, bu filmiyle başta Fransa olmak üzere, Avrupa’nın sinema kültürüne daha yakın olduğunu da hissettiriyor seyircisine. Tarantino’nun bu filminde hiçbir şeyi tahmin edemiyorsunuz. Onca kanın ve şiddetin olduğu bu filmde kahkahalarla güldüğünüz sağlam mizah da var. La Louisiana’daki bölümlerde bir an kendinizi, yönetmenin ilk filmi, 1992 yapımı ‘Reservuar Köpekleri’nin ruhunun içindeymişsiniz gibi hissediyorusunz. Yönetmen, 1994 yapımı ‘Ucuz Roman’ filmindeki gibi sekans tekniğini öne çıkarmış. Bu yüzden bazı anlar insanın zihninde kalıyor. Sinemada son zamanlarda gördüğümüz en muhteşem açılışlardan olan birinci bölümdeki katliama kadarki sekans çok çarpıcı. La Louisiana bölümündeki tüm bir sekans da. Gerçekten bu film, ‘Ucuz Roman’ kadar çarpıcı ve unutulmaz. Bu sinemaskop filmi sinema perdesinde görünce o anların tadını çıkartabiliyorsunuz.

Soysuzlar Çetesi (Inglourious Basterds)

Yönetmen: Quentin Tarantino
Oyuncular: Brad Pitt (Aldo), Mélanie Laurent (Shosanna), Christoph Waltz (Landa), Diane Kruger (Bridget), Daniel Brühl (Zoller), Eli Roth (Donny), Jacky Ido (Marcel), Sylvester Groth (Goebbels), Martin Wuttke (Hitler), Til Schweiger (Çavuş Stiglitz)
Yapım: Universal-Weinstein (2009)

ALİ ERDEN

Günlük Gazetesi’nden alınmıştır