Sıradan üç insanın sıradan yaşam hikayeleri. İstanbul şehrinden insan manzaraları. Musa Karagöz, Hasan Gençer ve Metin Demir. İstanbul’da yaşayan bu üç adamın hayat hikayesi insancıl bir yaklaşım ve mizah duygusuyla anlatılır.

Yapım Tarihi – 2010
Süre – 00:19:00
Formatı – Belgesel, Mini DV, Renkli, Türkçe

Yönetmen – Cahit ÇEÇEN
Senaryo – Cahit Çeçen
Müzik – Evin Salgut Şahin, Oktay Şahin, Bahar Adıgüzel
Kurgu – Cahit Çeçen
Oyuncular – Musa Karagöz, Hasan Gençer, Metin Demir
Yapım – Beykent Üniversitesi

bunun disinda belgesel yer yer goz yasartici etkiye bile sahip. ayrica toplumun nasil ikiye bolundugunu, ozel medyanin rezilligini, etekleri tutusan kesimlerin kim oldugunu, bu kesimlerin Chavez’den niye olesiye nefret ettiklerini, ve isterse bir halkin gerici bir darbeye nasil mani olabilecegini, potansiyel gucunu gosterdigi icin cok basarli bir belgesel…

THE REVOLUTION WILL NOT BE TELEVISED DIRECTED AND PHOTOGRAPHED BY KIM BARTLEY AND DONNACHA O’BRIAIN IRELAND, 2003 74 MINUTES IN SPANISH WITH ENGLISH SUBTITLES HUGO CHAVEZ ELECTED PRESIDENT OF VENEZUELA IN 1998, IS A COLORFUL, UNPREDICTABLE FOLK HERO, beloved by his nation’s working class and a tough-as-nails, quixotic opponent to the power structure that would see him deposed. Two independent filmmakers were inside the presidential palace on April 11, 2002, when he was forcibly removed from office. They were also present 48 hours later when, remarkably, he returned to power amid cheering aides. Their film records what was probably history’s shortest-lived coup d’état. It’s a unique document about political muscle and an extraordinary portrait of the man The Wall Street Journal credits with making Venezuela “Washington‚s biggest Latin American headache after the old standby, Cuba.”

dipnot:  belgeselin sonunda yer alan çeviri hatasını düzelterek veriyoruz..

“You know, l can’t really do this anymore unless those of you who are watching this in the theater want to join me. I hope you will.”

“Sinema salonunda bu filmi izleyen sizler bana katılmadığınız sürece bunu tek başıma yapamayacağımı biliyorsunuz. Umarım birgün bana katılırsınız.”

Tür : Belgesel / Politik
Gösterim Tarihi : 11 Aralık 2009
Yönetmen : Michael Moore
Senaryo : Michael Moore
Yapım : 2009, ABD , 127 dk.

Arap yönetmen ve aktör Mohammed Bakri tarafından çekilen bu belgesel, 2002 yılında Kartaca Uluslar arası Film Festivali’nde ‘En İyi Film’ ve Akdeniz Belgesel Film Yapımcıları ve Eleştirmenleri Uluslar arası Ödülü’nü almıştı.

Belgesel, Jenin kampının tank, uçak ve keskin nişancılarla bombardımana tutulmasını gözler önüne sererken bölge sakinlerinin maruz kaldığı vahşi savaşa da tanıklık ediyor. Bölgede yaşayanların tasfiyesiyle ancak sona erdirilen katliamı gösteren belgesel, uzatmalı zulüm ve terörün Jenin sakinlerinin ruh haline etkilerini de tüm gerçekliğiyle anlatıyor.

Belgesel sürgüne uğrayan insanların umutsuzluğunu gösterirken aynı zamanda bir direnişin de öyküsünü de beyaz perdeye taşıyor. 12 yaşlarındaki bir kız çocuğunun şu cümleleri bunun en güzel kanıtı: “Şaron, hayatı boyunca Jenin kampının direneceğini bilmelidir”

Filmin Künyesi:

Orijinal adı: Jenin Jenin

Türkçe adı: Cenin Cenin

Yönetmen: Mohammed Bakri

Senaryo: Mohammed Bakri

Yapımcı: Mohammed Bakri

Yapım Yılı: 2002

Tür: Belgesel/ Dram

Süresi: 54 dakika

Belgesel Yönetmen Hüseyin Karabey Ödülleri 2.En iyi Film” Festival İnternacional Tres Continentes del documental – Arjantin – 2002

Yiğidim aslanım” türküsünün en can alıcı dizesidir “Kardeşin duymaz, el oğlu duyar”. Tek kişilik hücrelerde tecrit edilen mahkumların başına bir şey geldiğinde, el oğlu bile duyamaz!

Hüseyin Karabey’in “Sessiz Ölüm”ü Türkiye’de ticari sinemalarda gösterime giren ilk belgesel. F tipi cezaevlerinin, tecrit kavramının ne olduğunu gözler önüne seren bir çalışma.

Karabey her sorumlu sanatçı gibi taraf oluyor. Ama konunun gerektirdiği etraflı araştırmayı ihmal etmemiş. Siyasi suçluların tecrit edildiği İngiltere, İspanya, İtalya ve Almanya’daki uygulamaları birinci ağızdan aktarıyor. Mahkumların tanıklıkları yanında, hukukçu ve psikologların da görüşünü alıyor.

Filmin dramatik bölümlerinde Jülide Kural hücreye konmuş bir mahkumun ruh durumunu canlandırarak izleyicinin empati kurmasını sağlıyor. Kural’ın attığı sessiz çığlıkla başlayan film ETA, IRA, RAF ve İtalyan Kızıl Tugaylar üyesi eski mahkumların, avukatların tanıklıklarını, ABD’de bir özel cezaevindeki uygulamayı paralel kurgulayarak gelişiyor.

Zincire vurulanlar

Arizona Maricopa County’de, Şerif Arpaio’nun işlettiği özel hapishanede bir günün görüntüleri, zincire vurulmuş, mezar kazma işinde çalıştırılarak cezalandırılan kadın mahkumların Uluslararası Af Örgütü’nün de tepkisini çeken içler acısı halini belgeliyor.

Hücre beyaza boyanmış, sürekli aydınlatılan, dışarıyla her tür ilişkisi kesilmiş, gece gündüz farkının bile gözlemlenemediği, bir yatak, bir lavabo, bir klozet, bir plastik tabure ve duvara lehimlenmiş raf irisi bir masadan ibaret. Burada bir insan, 23 saat kapalı kalıyor. Kalan bir saatte duşa götürülüp tek başına havalandırmaya çıkarılıyor. Avukatıyla dahi açık görüş yasak.

Hücrelerde bulunan mahkumların yüzlercesi her nasılsa intihar ediyor! İntiharların gerçek olduğunun varsayılması da tecritin ne denli insanlık dışı olduğunun bir başka kanıtı…

Ve “hayata dönüş”…

Türkiye’deki uygulama ise daha başlamadan can aldı. Geride bıraktığımız yılın en korkunç olaylarından, F tipi cezaevlerini protesto amaçlı -halen süren- açlık grevini, onu sona erdirmek için jandarmanın gerçekleştirdiği “Hayata Dönüş Operasyonu” adının tam tersi bir şiddete yol açtı.

Alpdoğan, 1936‘da Dersim’in Amutka, Pulur, Karaoğlan, Sin, Haydaran, Danzig ve Burnak gibi stratejik merkezlerinde askeri kışlalar ve karakollar inşaa ettirmeye başlar. Bu merkezlerden biri de eskiden Mazgirt’e bağlı olan Mamikan (Mameki) köyüdür. Bu köy adı Tunceli olarak değiştirilen Dersim’in yönetim merkezi olarak seçilir.

Demenan aşireti ile bazı Nazımiye aşiretleri kendi bölgelerinde yapımı başlatılan karakollara baskınlar düzenlemeye başlarlar. Çatışma böyle başlar (1936).

Seyit Rıza, askeri vali Alpdoğan’dan tekrar tekrar Tunceli Kanunu’nun iptalini (olağanüstü rejimin lağvını) ve Dersim’in ulusal haklarının tanınmasını talep eder. Alpdoğan’ın buna yanıtı işgalci orduları Dersim’e sürmek olur. Diyarbakır’dan kalkan uçaklar Dersim’e bomba yağdırır. Çatışmalar her tarafa yayılır. Kışın gelmesiyle zorunlu olarak kesilen çatışmalar 1937‘de tekrar başlar.

Devletin Dersim’e dönük bir stratejisi ve programı vardı. Amacı Dersim‘i kesin şekilde ilhak etmek ve insansızlaştırmaktı. Hazırlıklar çok yönlüydü ve Musul ve Hatay gibi sorunlar nedeniyle bir-iki kez ertelenmek zorunda kalınan Dersim harekatı ancak 1937 yılında başlayabildi.

Rejimin direnişe öngelen ve bir plana göre yürütülen bu hazırlık süreci gözardı edilirse Dersim direnişinin gerçek nedenleri anlaşılamaz.

İki yıla yayılan bu direnişi işgale öngelen hazırlık evresi dışta tutulursa  evrimine bağlı olarak üç aşamaya ayırarak irdelemek gerekir.İşgal,soykırım ve sürgün süreçleri…

2.Belgesel Özeti(Zeitgeist Addendum);

2. Belgesel 4 bölüme ayrılmıştır. 1. Bölüm şuanda geçerliliğini koruyan parasal sistem ve çöküşünü iddialarını anlatmaktadır. 2. bölüm 1. bölümün devamı olarak John Perkins isimli eski ajan kendini ekonomik hit-man olarak tanımlayan kişiyle röportaj olarak geçiyor. 3. bölüm Jacque Fresco tarafından üretilmiş Venus Project hakkında bilgiler veriyor. 4. ve son bölüm doğa kanunları ile iç içe yaşamanın insanlar için ne anlama geldiğini araştırıyor.

Hollywood’dan çıkan savaş filmlerinde konsept bellidir. Amerika’nın devlet elemanlarının değişik (genellikle Müslüman) ülkelerde gerçekleştirdiği katliamı örtbas ya da ‘yaptığımız katliam için üzgünüz’ ifadeleri içeren yapımlardır. Seyirci bu tür filmlerden etkilense de ortaya somut bir gerçek çıkmadığı gibi, katliama maruz kalan ülke insanları öldükleriyle kalır, ABD özür dilemiş olur ve katliamına rahatlıkla devam eder. Hollywood da bu vesileyle kasasını doldurur. Şimdilerde ise işe yarayan bu sinsi taktiği İsrail uygulamaya başladı. Yaptığı katliamlar biriktikçe ve de dünya nezdinde suçluluk dosyası kabardıkça yavaş yavaş işlediği suçlar için özür mahiyetli filmler çekiyor.

Amaç İsrail devletine birazcık dokundurmak, ardından İsrail’e ‘özür dilemesini bilen’ izlenimi kazandırmaktır. Ülkemizde gösterime girmese de ‘Limon Ağacı’ filminde de bu konsept işleniyordu. Filminde limon ağaçlarıyla dolu tarlasının bitişiğine taşınan İsrail Savunma Bakanına karşı toprağını savunun bir Filistinli kadının hayatı anlatılıyordu. ‘Limon Ağacı’ filminde amaç ‘biz sizin topraklarınızı gasp ettik, fakat size yaşayabileceğiniz bir alan bıraktık’ demekti. Şimdi ise ‘Beşir’le Vals’ filmiyle Sabra ve Şatilla’da yaşanan ve zaten tüm dünya tarafından bilinen gerçeklerden az da olsa bahsederek İsrail’in soykırım kurbanından, soykırımcıya çıkan adını toplum nezdinde yumuşatmaktır.

Böyle bir katliamın ‘özrü’ olmaz

ABD, İsrail, Fransa ve Almanya ortak yapımı animasyon bir film olan ‘Beşirle Vals’ hafızasını yitirmiş Ari Folman adındaki bir İsrail askerinin rüyasıyla başlıyor. Rüyasında 26 köpek tarafından ölümüne kovalandığını görüyor. Bu olaydan sonra yola çıkan Ari Folman hafızasını yenilemek adına eski silah arkadaşlarıyla görüşmeye başlıyor. Arkadaşlarından eskiye dair hikâyeler dinleyen Folman rüyasının ne anlama geldiğini çözecek delilleri topluyor. 26 köpeğin sırrı, Falanjist askerlerin, daha çok Filistinli öldürebilmeleri için, Filistin köyüne gelen yabancıları haber veren 26 köpeği öldürmesidir. Ari Folman’ın yapmacık huzursuzluğu ve ‘biz aslında büyük bir katliama göz yummuşuz’ demeye çalışması bizler için hiçbir şey ifade etmiyor. Çünkü Ariel Şaron’un emriyle katledilen binlerce insanın yarısından fazlasının cesetleri tanınmayacak durumdaydı. Bu katliamdan kurtulan savaş mağduru çocuğun anlattıkları ise durumun vahametini yansıtır cinstendi: “İsrailli askerlerin havaya attıkları aydınlatıcı fişekler karanlığı gündüz gibi aydınlatıyordu. Evimize gelen askerler babamı kestiler, çocukları da vahşice katlettiler. Kız kardeşimin kafasının bıçakla kesilişi ise gözlerimin önünden gitmiyor.

O zaman hamile olan ablamın karnını da bıçakla deşip bebeğini çıkardılar. Çok sayıda akrabamı katlettiler.”  Böyle bir katliamdan bahsedilirken ve bu tür katliamların hâlâ devam ettiğini görürken, İsraillilerin ‘özür’ anlamı taşıyan filmleri sadece insanlıkla dalga geçmek olur. Zaten İsrail bu konuda samimi olsaydı Ariel Şaron gibi bir katili başbakan yapmaz ve onun yargılanmasını sağlayacak bilgilere sahip kişi olan ve ifade vereceğini açıklayan Sabra ve Şatilla katliamını gerçekleştiren Falanjistlerin lideri olan Elie Hobeika’yı öldürtmezdi. Üstelik filmde Ariel Şaron tüm dünya tarafından bu katliamın emrini verdiğini ve bizzat yönettiği bilinmesine rağmen filmde sadece katliama sesini çıkarmayan bir komutan gibi tanıtılıyor. Zaten bu katliamı özetleyen cümle de yine İsrailli bir subay tarafından dile getiriliyor. “Kümese tilkinin girmesine izin veren biri, bütün tavuklar boğazlandığında şaşırmamalı”

Gerçek görüntüler etkiliyor

Beşir’le Vals filmin yönetmen koltuğunda ve senaryosunda Ari Folman’ı görüyoruz. 90 dakikalık film boyunca tek etkilendiğiniz sahne son dakikalarında gösterilen ve gerçek katliamdan alınmış görüntüler. Film boyunca gereksiz uygunsuz (cinsel içerikli) sahnelerin bulunduğunu hatırlatır, sıkıcı bir tonda ilerlediğini belirtiriz.

Film tüm ödülleri topluyor ama…

Başir’le Vals filminin tüm Avrupa’da ödülleri toplaması ve ‘Yabancı Film’ dalında Oscar’a aday olması bile seyirciyi huylandırmaya yetiyor. Filmde aklınızda kalacak tek detay ise çocuk yaştaki bir Filistinlinin koskoca roketatarla İsrail tankını vurduğu görüntüdür. O tankı vurduktan sonra çocuğa ne mi yapıyorlar? Şimdi yaptıkları gibi, kendilerini korumak için çocuğu öldürüyorlar.

Tıp eğitimi alırken Latin Amerika’yı baştan başa dolaştı ve bu sayede birçok insanın karşı karşıya kaldığı yoksulluğu doğrudan gözlemleyebildi. Bu deneyimler sonucunda bölgedeki ekonomik eşitsizliği ortadan kaldırmanın tek yolunun devrim olduğuna ikna olarak Marksizm’i incelemeye başladı ve Başkan Jacobo Arbenz Guzmán’ın önderliğinde Guatemala’nın sosyal devrimine katıldı.

Bir süre sonra 1959 yılında Küba’da yönetimi ele geçiren Fidel Castro’nun askerî nitelikli 26 Temmuz Hareketi’nin bir üyesi oldu. Yeni hükümette çeşitli önemli görevlerde bulunduktan, gerilla savaşı teorisi ve uygulamaları üzerine makaleler ve kitaplar yazdıktan sonra diğer ülkelerdeki devrimci hareketlere katılmak üzere 1965 yılında Küba’dan ayrıldı. İlk olarak Kongo-Kinşasa’ya (sonraları Kongo Demokratik Cumhuriyeti) daha sonra da CIA ve Amerikan Ordusu Özel Harekât Birlikleri’nin ortak operasyonu sonrası yakalanacağı Bolivya’ya gitti. Guevara 9 Ekim 1967’de Vallegrande yakınlarındaki La Higuera’da Bolivya Ordusu’nun elinde iken öldürüldü. Son saatlerinde yanında bulunanlar ve onu öldürenler, yargısız infaz sonucu öldürüldüğüne tanıklık etmişlerdir.

Ölümünden sonra Guevara dünya üzerinde sosyalist devrimci hareketlerin sembolü haline gelmiştir. Guevara’nın Alberto Korda tarafından çekilen fotoğrafı “dünya üzerindeki en ünlü fotoğraf ve 20. yüzyılın sembolü” olarak nitelenmiştir.